You are currently browsing the monthly archive for April 2009.

I have met a lot people in this world who do nothing but complain.  They complain about the work they do, the subjects they have, the salaries they get, the friends they’ve got, the weather, the sun the moon and the stars, and they complain about almost everything in general.  Well, honestly, we all go through that phase, but, it really shouldn’t last.  I mean, if we just take time to pause and reflect on the things that really matter, much like our families, our real friends, and of course God who is always there, then it’s still a great life.  Our lives will never be perfect, but if we pursue perfection rather than contentment, then we will never be happy.  ^_^  I LOVE my LiFE, coz i choose to LOvE it!

Advertisements

Kaninang umaga ay sobrang na-late aku, ito ay dahil sa mga tao sa MRT na ang hilig hilig humarang sa pinto gayung sa pinakamalayo naman silang stations bababa.  Wala talagang sense ang mga tao na sasakay sa North terminal, at pag ala nang silya ay sa pinto sila pupuwesto kahit na sa Taft pa ang destinasyon nila.   Ang resulta ngayon ay lahat ng susunod na sasakay ng train ay natetenga sa pinto, at lahat ng tao ay napeperwisyo, at madaming hindi makasakay! 

Kaya aku e nagantay pa ng tatlong train bago tuloy makasakay…andami talagang kabobong mga tao!!!

Ang mga tao talaga, ang tamad tamad magisip.  Palibhasa, walang paki-alam sa kapwa, lahat sarili na lang ang inaatupag at iyon ang rason kung bakit hindi umuunlad ang ating bansa…kaya dapat lahat tayo ay maging makasarili na lamang dahil ikaw lang ang lugi pag hindi ka magkaroon ng mentalidad na ala Darwin na “The strong shall survive.”

Sa opis ay wala na akung ginawa kungdi mabadtrip sa mundo at sa mga tao sa piligid ko.  Lahat e sinungitan ko.  Nagpakatopak nanaman aku.  Sinipa ku ang janitress, at inaway ang staff sa cafeteria dahil masyadong maputla ung brocolli nila na binenta sakin. 

Sana ay ganoon na aku buong araw ng bigla akung kinausap ng opismate ko at tinanung kung bakit badtrip aku.  Kinuwento ku ngayon yung nangyari sakin nung araw na iyon at akala ko e makikiramay siya.  Akalain mo ay tumawa lamang siya at sinabing.  “Ganun talaga…pangit na nga ang buhay e papapangitin mo pa?”




I love my life…